کمتر کشوری را میتوانید پیدا کنید که این همه گنجینه های غنی و ارزشمند از ادبیات و فرهنگ را در خود جا داده باشد. شعر نزد ایرانیان جایگاه ویژهای دارد ارشمندترین مفاهیم تاریخی و هنری ما در شعر نهفته است. به عبارتی با شعر زندگی میکنیم و شعر بخشی از تاریخ کشورمان است.
استاد شهریار هم از جمله شاعران نام آور ایران است که شعرهای او ویژگی های خاصی دارد و جایگاه خاصی در ادبیات ما باز کرده است. در واقع شهریار نابغه سرزمینی است که در تاریخ شعر ما ظهور کرد و اشعارش همچنان ورد زبان مردم است.
استاد سید محمد حسین شهریار، به گواهی بسیاری منتقدان و محققان برجسته و به تصریح همگنانش، همچنین تأیید ذوق عمومی، درخشان ترین چهره شعر معاصر ایران است.
شهریار چون سیمرغ در جایگاهی چندان فراتر از دیگر شاعر هم روزگارش جای گرفته است که تفوقش را به معاصر خود حتی بی چشم و چراغ هم میتوان دریافت. بیگمان توفیق شهریار و اقبال کم مانند وی به اعتبار کیفیت و کمیت آثارش از نوادر تاریخ شعر ماست. زیرا ما در طول عمر پربرکت استاد شهریار و در گستره خلاقیت عظیم او نه یک شاعر بزرگ، بلکه چند شاعرِ بزرگ را دوشادوش هم - میبینیم: پیگیرنده و پاس دارنده سنت های ادبی است.
شهریار از آغاز رویکرد به شعر و شاعری با آثار بزرگان شعر و ادب این سرزمین مأنوس و مألوف بود. این انس و الفت، که در مواردی به شیفتگی مانندتر بود، در تکوین و تشکل شخصیت ادبی شاعر نقش بسزایی داشت. استاد شهریار با زبان و نگاه ویژه خود در انواع و قالب های مختلف شعر سنتی سخنپردازی کرده است. آثار او، در هر نوع و قالبی، هم از نظر قوت و کیفیت و هم از نظر کمیت درخور توجه است. استاد شهریار از سویی با استقبال و اقتفای آثار برخی شاعران متقدم؛ به ویژه خواجه شیراز توان و تبحر خود را در هماوردی با ارکان شعر ایران به نمایش گذاشت است، از سوی دیگر تنها به انتقال مواریث و تجارب ادبی اسلافِ خود اکتفا نکرده، بلکه در جریان تداوم سنت های ادبی، ذهنیت و نگرش نو دارد.